Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Józefa oraz klasztor karmelitanek bosych

Neogotycki kościół i klasztor karmelitanek bosych przy ul. Krzyżowej (później Potockiego i Puszkina, ob. gen. Czuprynki), wzniesiono w l. 1893-95 sumptem Karoliny hr. Raczyńskiej wg proj. Franza Statza z Kolonii. W r. 1946 zakonnice opuściły Lwów, a od l. 60 w. XX w zabudowania zajmuje centrala telefoniczna. Od r. 2005 kościół służy za cerkiew gr.-kat. Zespół składa się z kościoła zwróconego na pn.-zach. i przyległego doń od pd.-zach. klasztoru. Kościół ma rzut krzyża łac., z trójbocznie zamkniętym chórem zakonnym na przedłużeniu prezbiterium i kwadratową wieżą w narożniku prezbiterium i transeptu. Wnętrze o artykulacji lizenowej sklepione jest krzyżowo. Ceglane elewacje opięte są przyporami; fasada, z domkiem portalowym i ostrołukowym oknem na osi, zwieńczona jest trójkątnym szczytem. Do wyposażenia należały m.in. neogotyckie ołtarze proj. Juliana Zachariewicza (niezachowane). Czteroskrzydłowy, piętrowy klasztor ma rzut prostokąta, z dwoma ryzalitami od frontu.

Artyści i rzemieślnicy

• Statz Franz (1848-1930), architekt
• Zachariewicz Julian (1837-1898), architekt

Bilbiografia

• Krasny P., Kościół p.w. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Józefa oraz klasztor SS. Karmelitanek Bosych, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 12: Kościoły i klasztory Lwowa z wieków XIX i XX, Kraków 2004, s. 135-152