Kościół i klasztor Bernardynów (ob. cerkiew i klasztor Św. Michała Archanioła)

Placówka fundowana w r. 1645 z inicjatywy szlachty polskiej (m.in. Stefan Łoszko) i duchowieństwa diecezjalnego. Pierwszy drewniany kościół i klasztor zbudowany w l. 1645-ok. 1648 z fundacji Michała Łąki. Świątynia zniszczona podczas działań wojennych, odnowiona w r. 1760, następnie zastąpiona murowaną zbudowano przed. r. 1774 z fundacji szlachty. Kościół murowany, na rzucie prostokąta, trójnawowy, trójprzęsłowy, z nieznacznie węższym dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym trójbocznie, flankowanym aneksami. Fasada dwuwieżowa, nieznacznie ondulowana, trójkondygnacyjna, z ostatnią kondygnacją wież w formie ażurowych dzwonnic. Klasztor skasowany przez władze carskie w r. 1832, w r. 1835 kościół przekazany na cerkiew prawosławna pw. św. Michała Archanioła. Obecnie w stanie dobrym.

Bilbiografia

• Grudziński, K., Mozyrz, [w:] Klasztory bernardyńskie w Polsce w jej granicach historycznych, red. H. Wyczawski, Kalwaria Zebrzydowska 1985 226-227
• Żyskar F.J., Nasze kościoły. Opis ilustrowany wszystkich kościołów i parafji znajdujących się na obszarach dawnej Polski i ziemiach przyległych, t. 2, Archidjecezja mińska, z. 16, Dekanat mozyrski, Warszawa-Petersburg 1914 9