Klasztor trynitarzy na Antokolu

Usytuowany przy ul. Antokolskiej 27. Trynitarze sprowadzeni do Wilna przez wielkiego hetmana litewskiego Kazimierza Jana Sapiehę w r. 1691. W r. 1694 zapoczątkowana budowa klasztoru, w r. 1696 wmurowany kamień węgielny pod budowę murowanej świątyni. Do l. 40. w. XVIII wybudowanie skrzydła pł.-wsch., przylegającego do kościoła oraz ogrodzenie terenu klasztornego. Dobudowanie trzech kolejnych skrzydeł klasztoru do pocz. w. XIX. W r. 1864 odebranie klasztoru trynitarzom z przeznaczeniem na siedzibę wojsk carskich. W l. 1918-39 klasztor ponownie w rękach katolików. W 1945 przekazanie budynków klasztornych na koszary wojsk sowieckich. Zwrot zabudowań klasztornych i kościelnych w r. 1992, po tym czasie generalny remont i przekazanie klasztoru seminarium duchownemu a następnie kongregacji joannitów. Klasztor przylegający do bryły kościoła od pn.-zach oraz od wsch. (połączenie zakrystią). Murowany z cegły, tynkowany, na planie czworoboku, dwukondygnacyjny za wyjątkiem skrzydła płd.-zach., którego trzy środkowe osie liczące trzy kondygnacje, kryty dachami dwuspadowymi, pokrytymi blachą. Okna prostokątne, zamknięte łukami odcinkowymi lub pełnymi, od strony wirydarza w części zamurowane. Elewacje na narożach boniowane. W trzeciej kondygnacji skrzydła płd.-zach., nad półkolistymi zamknięciami okien trzy pary stiukowych aniołów podtrzymujących kartusze. Wnętrza w większości przebudowane.

Bilbiografia

• Jamski P., Dekoracja rzeźbiarska kościoła trynitarzy na Antokolu w Wilnie, w: Sztuka Kresów Wschodnich, t. 3, pod red. Jana Ostrowskiego, Kraków 1998
• Jamski P., Wilno, Kraków b.d.
• Jamski P., Kościół XX. Trynitarzy na Antokolu w Wilnie, praca magisterska pod kier. M. Karpowicza, Warszawa 1999
• Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja, pod red. Andrei Langera, Dietmara Poppa, Marburg 2005