Klasztor podominikański

Pierwotny drewniany klasztor wzniesiony w r. 1416 z fundacji Jana Biskupca, biskupa chełmskiego, spalony w r. 1544, odbudowany w latach 1548-49 w innym miejscu, spalony przez Kozaków w r. 1648. Kolejny z ok. r. 1695 z fundacji Feliksa Potockiego, kasztelana krakowskiego. Istniejący zbudowany w latach 1736-66 z fundacji Józefa i Teresy Zuzanny z Kurdwanowskich Kuropatnickich, kasztelanostwa bieckich. Klasztor został skasowany w r. 1781, a konwent w r. 1819 przeniesiony do Krasnobrodu. Około r. 1827 przebudowany na szkołę, być może według projektu architekta Jacka Dąbrowskiego, wówczas gruntowne przekształcenie wnętrz, m.in likwidacja sklepień, nowy układ pomieszczeń, powiększenie otworów okiennych. Murowany, dwuskrzydłowy na rzucie litery L, dwukondygnacyjny, pierwotnie 1,5 traktowy z korytarzem od strony wewnętrznej. Skrzydło wsch. dobudowane w r. 1921, z bramą przejazdową. Elewacje na cokole artykułowane pilastrami toskańskimi, zamknięte profilowanym gzymsem. Dachy dwuspadowe.

Artyści i rzemieślnicy

• Dąbrowski Jacek, architekt

Bilbiografia

• Katalog Zabytków sztuki w Polsce, t. 8, Województwo lubelskie, pod red. R. Brykowskiego i E. Smulikowskiej, z. 6, Powiat hrubieszowski, oprac. T. Chrzanowski, M. Kornecki i J. Samek, Warszawa 1964
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 434-435.