Klasztor dominikanów przy Kalwarii Wileńskiej

Usytuowany w dawnej posiadłości bpa wileńskiego Jerzego Białłozora w Werkach, ob. Wilno, ul. Kalwaryjska 225, 227. Kalwaria fundowana jako wotum wdzięczności po zwycięskich wojnach przeciwko Moskwie i Szwecji w r. 1662. Budowa drewnianego kościoła i drogi krzyżowej, wytyczonej na wzgórzu i rozległych obszarach Werek schodzących tarasowo ku Wilji, zakończona w r. 1669. W 1670 Kalwaria przekazana dominikanom z wileńskiego klasztoru Św. Ducha. W r. 1755 z inicjatywy przeora dominikanów Faustyna Boczkowskiego rozpoczęta budowa murowanego kościoła fundacji Michała Piotrowskiego i jego żony Krystyny oraz rozbudowa klasztoru. W r. 1793 za przeora Dominika Downarowicza dobudowany refektarz. W r. 1812 klasztor i kościół częściowo zniszczone przez wojska francuskie, odrestaurowane. Klasztor murowany, tynkowany. Założony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, z wydatnym, dwuosiowym jednokondygnacyjnym ryzalitem ogrodowym. Elewacje ujęte lizenami, zwieńczone profilowanym gzymsem, elewacja frontowa jedenastoosiowa. Dachy mansardowe z lukarnami.

Bilbiografia

• Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja, pod red. Andrei Langera, Dietmara Poppa, Marburg 2005 s. 181-185
• Drema Vladas, Vilniaus Bažnyčios, Vilnius 2007 s. 436-438
• Jeleńska E., Kalwarya pod Wilnem, Wilno 1903