Klasztor bernardynek przy kościele pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej

Usytuowany przy kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej, w kwartale między ulicami Wileńską, Benedyktyńską i Św. Ignacego. Pierwsze benedyktynki sprowadzone z Nieświeża do Wilna w 1. 1616 przez Mikołaja i Katarzynę Horodyńskich (kolejne przybyłe w 1622), osiadłe początkowo w gotyckiej kamienicy fundatorów, przekształconej w w część rozległego założenia klasztornego, wzniesionego w l. 1626-50. Klasztor wraz z kościołem znacznie zniszczony w czasie najazdu moskiewskiego w r. 1656, odbudowane. W r. 1737 ponownie zniszczone w czasie pożaru, w kolejnych latach odbudowane. W r. 1801 ukończeniu murów i jednego ze skrzydeł klasztoru. W r. 1812 klasztor zamieniony na lazaret dla żołnierzy francuskich. Klasztor wraz z kościołem funkcjonujący nieprzerwanie do 1948, kiedy to odebrany przez władze radzieckie; klasztor przeznaczony na biura i mieszkania. Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę budynki klasztorne wyremontowane Klasztor murowany, tynkowany, złożony z zespołu budynków zgrupowanych wokół trzech wewnętrznych dziedzińców oraz dodatkowego skrzydła od ul. Benedyktyńskiej. Budynki dwukondygnacyjne, kryte dachami dwuspadowymi. W skrzydle zach., przylegającym do kościoła św. Katarzyny, barokowy portal ze zwieńczeniem ujętym wolutowymi spływami.

Bilbiografia

• Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja, pod red. Andrei Langera, Dietmara Poppa, Marburg 2005 s. 117-123
• Drema Vladas, Vilniaus Bažnyčios, Vilnius 2007 506-527