Kienesa Karaimska

Usytuowana przy ul. Karaimskiej. Zbudowana w r. 1620, spalona w 1700, odbudowana w 1715. Obecna kienesa zbudowana po pożarze w r. 1814. Drewniana, na planie prostokąta, z przedsionkiem dostawionym do środkowej osi elewacji zachodniej. Bryła główna przykryta dachem łamanym, dwukondygnacyjnym, o dolnej kondygnacji czterospadowej, górnej półszczytowej. Zachodnia część budynku dwukondygnacyjna, z sienią na parterze i babińcem na piętrze. We wsch. części sala główna, oświetlona prostokątnymi oknami, rozmieszczonymi po dwa na każdej ze ścian, przekryta kopułą na fasecie. Na wsch. ścianie sali echał drewniany, czterokondygnacyjny, ujęty korynckimi kolumienkami. Przy zach. ścianie balkon dla chóru, dostępny z babińca. Ściany i sklepienie sali polichromowane (motywy roślinne). Kienesa zdewastowana w czasie I wojny światowej, odnowiona ze zmianami w l. 20. (dobudowano portyk, zmieniono kształt okien, dekorację sali). Po II wojnie światowej opuszczona, w r. 1972 spalona.

Bilbiografia

• Kravtsov S., Levin V., Synagogues in Ukraine: Volhynia, t. 1, Jerusalem 2017 s. 378-385
• Smoliński J., Karaimi i bożnica ich w Łucku, "Ziemia", 3-8, 1912