Kaplica św. Rocha na Sence

Kaplicę wzniesiono na grobach ofiar epidemii dżumy, która wybuchła w r. 1770. Świątynię poświęcono w r. 1772. W r. 1898 przeprowadzono remont m.in. otynkowano ją od zewnątrz, zbudowano do niej schody i otoczono murem, sprawiono nowy ołtarz, na którym ustawiono dwie figury świętych dominikańskich przeniesionych z kaplicy Stóp Matki Boskiej. Kaplica za czasów sowieckich utraciła dachy, sklepienia i cały wystrój wnętrza. Obecnie znajduje się w rękach sudytów. Kaplica usytuowana poza murami klasztoru, na pd.-zach., frontem zwrócona na pd.-zach., murowana, tynkowana, na rzucie prostokąta, sklepiona krzyżowo. W ścianach bocznych prostokątne okna zamknięte półkoliście. Fasada zwieńczona trójkątnym szczytem, z niszą z rzeźbą kamienną św. Roch (2. poł. w. XVIII). Dach dwuspadowy, na kalenicy wieżyczka na sygnaturkę. We wnętrzu szczątkowo zachowane malowidła z 3. ćw. w. XVIII.

Bilbiografia

• Krasny P., Kościół p.w. Wniebowzięcia Najśw. Panny Marii i Podwyższenia Krzyża Św. oraz klasztor OO. Dominikanów wraz z założeniem pielgrzymkowym w Podkamieniu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 13, Kraków 2005, s. 123-192