Kaplica św. Judy Tadeusza

Informacje na temat kaplicy są skąpe. Prace budowlane ukończono zapewne w r. 1788 (wtedy papież nadał odpust zupełny dla wiernych odwiedzających świątynię). W r. 1898 przeprowadzono remont kaplicy. We wnętrzy zamalowano iluzjonistyczną nastawę ołtarzową i wzniesiono nowe retabulum, na fasadzie, w niszy usytuowano figurę patrona. Kaplicę poświęcono w r. 1898. Świątynia za czasów sowieckich stała opuszczona, utraciła także wystrój wnętrza. Pod k. l. 90. w. XX po przejęciu jej przez sudytów, przeszła gruntowny remont. Kaplica usytuowana poza murami klasztoru, na pn., orientowana, murowana, tynkowana, na rzucie prostokąta, z trójboczną apsydą i obszernymi wnękami arkadowymi w ścianach bocznych i frontowej. Fasada trójpolowa, artykułowana pilastrami toskańskimi, zwieńczona szczytem zamkniętym łukiem nadwieszonym. W polu szczytu wnęka arkadowa z figurą św. Judy Tadeusza (1898). Dach dwuspadowy, nad apsydą wielospadowy, kryte blachą.

Bilbiografia

• Krasny P., Kościół p.w. Wniebowzięcia Najśw. Panny Marii i Podwyższenia Krzyża Św. oraz klasztor OO. Dominikanów wraz z założeniem pielgrzymkowym w Podkamieniu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 13, Kraków 2005, s. 123-192