Kaplica publiczna

Kamień węgielny pod budowę kaplicy poświęcono w r. 1934. Prace prowadzili inż. Jan Romanowski oraz autor projektu inż. arch. Alfred Broniewski. W r. 1939 kaplica wciąż jeszcze pozostawała nieukończona, brakowało sklepienia, okien, drzwi i wyposażenia. Pomimo tych niedogodności odprawiano w niej nabożeństwa. Po II wojnie światowej kaplicę przekształcono w magazyn zboża, a następnie utworzono w niej laboratorium weterynaryjne. Kaplica spłonęła w r. 1994. Budowla prezbiterium zwrócona na pn., murowana, o czteroprzęsłowej nawie oraz węższym prezbiterium, zamkniętym półkoliście. Wnętrze pozbawione artykulacji. Fasada jednoosiowa, bez podziałów, zwieńczona trójkątnym szczytem. Dach dwuspadowy. Nad nawą wieżyczka na sygnaturkę. Budowla w stanie ruiny.

Artyści i rzemieślnicy

• Romanowski Jan (1916-1997), inżynier
• Broniewski Alfred (1869-1941), architekt

Bilbiografia

• Brzezina K., Kaplica publiczna w Glińsku, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 8, Kraków 2000, s. 73-75