Kalwaria Wileńska

Usytuowana w dawnej posiadłości bpa wileńskiego Jerzego Białłozora w Werkach, ob. Wilno, ul. Kalwaryjska 225, 227. Kalwaria fundowana jako wotum wdzięczności po zwycięskich wojnach przeciwko Moskwie i Szwecji w r. 1662. Budowa drewnianego kościoła i drogi krzyżowej, wytyczonej na wzgórzu i rozległych zalesionych obszarach Werek, zakończona w r. 1669. W 1670 Kalwaria przekazana dominikanom z wileńskiego klasztoru Św. Ducha. W r. 1755 z inicjatywy przeora dominikanów Faustyna Boczkowskiego rozpoczęta budowa murowanego kościoła fundacji Michała Piotrowskiego i jego żony Krystyny. Poświęcenie kościoła i 20 drewnianych i murowanych kaplic drogi krzyżowej w r. 1772. Kościół wraz z klasztorem i kaplicami restaurowany z inicjatywy przeora Macieja Magnuszewskiego po zniszczeniach z czasów wojen napoleońskich. W r. 1963 niemal wszystkie stacje drogi krzyżowej wysadzone w powietrze (zachowane 4 murowane, położone w sąsiedztwie kościoła), odbudowywane po 1990 wg proj. Brigity Radavičiūtė. Kalwaria Wileńska założona na obszarze 160 ha, złożona z 35 stacji z 21 kaplicami i ośmioma bramami. Rozplanowana w oparciu o ideowy plan Jerozolimy i Drogi Krzyżowej Andrichomiusa wydany w r. 1584. Część drogi krzyżowej usytuowana w kościele kalwaryjskim (stacja Ukrzyżowania, Przybicia do Krzyża i Zdjęcia z krzyża) i w kościele trynitarzy pw. Św. Trójcy w Trynopolu, pełniącym symboliczną funkcję świątyni Salomona.

Artyści i rzemieślnicy

• Radavičiūtė Brigita, architekt

Bilbiografia

• Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja, pod red. Andrei Langera, Dietmara Poppa, Marburg 2005
• Drema Vladas, Vilniaus Bažnyčios, Vilnius 2007
• Jeleńska E., Kalwarya pod Wilnem, Wilno 1903