Instytut SS. Miłosierdzia dla Kalek i Sierot z kaplicą pw. św. Elżbiety Węgierskiej

Instytut został wzniesiony z fundacji hr. Ignacego Skarbka. Prace budowlane ukończono dopiero w r. 1851 i przystąpiono do pokrycia kaplicy malowidłami, sprawiono ołtarz i resztę skromnego wyposażenia. Otwarcie nastąpiło w r. 1852. W zakładzie znajdowało się 20 łóżek. W r. 1889 budynek wymagał gruntownego remontu. Projekt przebudowy i unowocześnienia przygotował arch. Wiktor Weiss. W r. 1902 zwiększono liczbę łóżek do 25. Podczas I wojny światowej Instytut został uszkodzony. Prace remontowe trwały bardzo długo, w r. 1930 odnowiono zakrystię, a w r. 1937 wnętrze kaplicy. W r. 1944 Szarytki musiały opuścić Zakład. Budynek służył jako lazaret wojskowy, szpital gruźliczy i taką funkcję pełni do dziś. Instytut elewacją frontową skierowany na zach., murowany, tynkowany, na rzucie prostokąta, piętrowy, dwu i półtraktowy. Fasada piętnastoosiowa, z wydzielonym niskim cokołem i zwieńczona profilowanym gzymsem. Dachy niskie, czterospadowe, kryte blachą.

Artyści i rzemieślnicy

• Weiss Adolf Wiktor (1858-1936), architekt

Bilbiografia

• Krasny P., Instytut SS. Miłosierdzia dla Kalek i Sierot z kaplicą p.w. Św. Elżbiety Węgierskiej w Bursztynie, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 10, Kraków 2002, s. 113-118