Dzwonnica przy cerkwi bazylianów pw. Św. Trójcy

Pierwsza drewniana cerkiew prawosławna wzniesiona w r. 1374 przez Juliannę Twerską na miejscu męczeńskiej śmierci Trzech męczenników wileńskich. W r. 1391 przy cerkwi odnotowany monaster. Nowa murowana gotycka cerkiew fundowana przez księcia Konstantego Ostrogskiego w r. 1514; wówczas od płd. i zach. cerkwi wzniesione budynki klasztorne zaś od pn. dzwonnica. W r. 1609 kompleks budynków Św. Trójcy przekazany bazylianom. W r. 1748 uszkodzona przez pożar, odbudowana. W r. 1790 dzwonnica opisywana jako stara, murowana, o kilku piętrach, kryta dachówką, w której zawieszone trzy dzwony i jedna sygnaturka; dzwonnica połączona murowaną galerią z klasztorem bazylianek. W r. 1821 klasztor zlikwidowany, w 1839 cerkiew wraz z kompleksem klasztornym przejęta przez kościół prawosławny, przebudowana. Dzwonnica dekorowana klasycystycznym gzymsem. W r. 1919 cerkiew przejęta przez katolików, od 1989 w rękach bazylianów. Dzwonnica usytuowana na pn. od cerkwi, murowana, tynkowana, na planie zbliżonym do kwadratu o wym. 9,8 x 9,5m, o ściętych narożach, dwukondygnacyjna, kryta dachem namiotowym. Kondygnacja przyziemia wydzielona wąskim gzymsem, kondygnacja górna przepruta wąskimi, półkoliście zamkniętymi prześwitami (pojedynczymi lub zdwojonymi). W zwieńczeniu gładki fryz z kolistymi wnękami i gzyms kroksztynowy.

Bilbiografia

• Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja, pod red. Andrei Langera, Dietmara Poppa, Marburg 2005 s. 140-1146
• Drema Vladas, Vilniaus Bažnyčios, Vilnius 2007 s. 1010-1033