Dwór

Majątek pierwotnie w składzie dóbr Widze. W 1 poł. XVII w. własność łowczego litewskiego Jana Naruszewicza, po 1661 wniesione w wianie Augustynowi Wawrzeckiemu. W końcu XVIII w. wzniesiony przez Stanisława Jakuba Wawrzeckiego drewniany dwór. W rękach rodziny Wawrzeckich do poł. XIX w., kiedy to przeszły w posiadanie rodziny Mineyków. W l. 60. XIX w. w majątku założone uzdrowisko zw. Łazienkami, wykorzystujące źródła mineralne. Ok. 1900 r., za czasów Władysława Mineyki dwór przebudowany wg proj. arch. Tadeusza Rostworowskiego. W czasie I wojny światowej w dworze urządzony niemiecki szpital wojskowy. Po II wojnie światowej gospodarstwo przekształcone na kołchoz, w pałacu siedziba domu dziecka, później szkoła, obecnie przedszkole. Pałac wzniesiony na pn. brzegu małego jeziora Smerdis, zw. też Dworskim. Drewniany, tynkowany, założony na planie prostokąta, parterowy od frontu i piętrowy od ogrodu, dzięki znacznemu spadkowi terenu. Od frontu na osi czterokolumnowy portyk zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Od ogrodu piętrowy, trójosiowy arkadowy ryzalit zwieńczony neorenesansową attyką. Po bokach ryzalitu schody wiodące na piętro.

Artyści i rzemieślnicy

• Rostworowski Tadeusz (1862-1928), architekt

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 66-69
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 13, Warszawa 1893 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII) s. 295
• Rąkowski G., Wśród jezior i mszarów Wileńszczyzny, Warszawa 2000