Dwór Węglińskich

Po lokacji Siedliszcz w r. 1760 miasto nabył Wojciech Węgliński h. Godziemba. W posiadaniu rodziny majątek pozostał do r. 1864, kiedy Anna Węglińska wniosła go w charakterze wiana w związek z Tytusem Trzcieskim. Od ich syna Jana dobra odkupił Wiktor Bogusławski. W latach 1922-1929 włości rozparcelowano. Założenie przetrwało obie wojny światowe, po r. 1945 rezydencję silnie przebudowano i zredukowano powierzchnię parku. Dwór wzniesiony w latach 1758-1787 przez Wojciecha Węglińskiego. Przebudowany ok. r. 1860 (m.in. budowa portyku), 1920 (przedłużenie skrzydła zach., likwidacja portyku), 1954 (wydłużenie skrzydła wsch.). W okresie międzywojennym mieściła się tu szkoła i urząd gminy, w r. 1944 majątek upaństwowiony. Dwór drewniany, otynkowany, dziewięcioosiowy, z dwukondygnacyjnym ryzalitem na osi od strony podjazdu, poprzedzonym portykiem kolumnowym z balkonem powyżej, zamkniętym trójkątnym przyczółkiem. Elewacja ogrodowa ukształtowania podobnie (taras widokowy w miejscu portyku). Dookoła roztaczał się park krajobrazowy ze stawami rybnymi i bramą wjazdową, prowadzącą główną aleją w kierunku dworu.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 346-348
• Lipiński S., Zarys dziejów dóbr Siedliszcze w latach 1758-1895, „Rocznik Chełmski” 20 (2016), s. 405-417
• Prożogo K., Siedliszcze – dwór XVIII-wieczny, Chełm 1982
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 1253