Dwór

Początkowo Wendzgol należał do Gościewiczów. Kolejnymi odnotowanymi właścicielami byli Żongołłowiczowie, a jako posag otrzymał Michał gościewicz h. Prus III. Po nim dobra odziedziczył jego syn Józef, który zapisał je swojej siostrzenicy Annie z Goylewiczów. Ostatnim właścicielem był ich syn Tadeusz Gościewicz. W 1930 sprzedał dobra Mieczysławowi Stefanowiczowi, do którego należały do 1940. Po Żongołłowiczach pozostał XVIII-wieczny drewniany dwór. W 1. poł. XIX w. Michał Kościewicz dobudował nowe, obszerniejsze skrzydło, które stało się głównym miejscem mieszkalnym. W l. 1863-66 Józef Gościewicz oszalował dom poziomo deskami i przebudował ganek. Starsza część dworu z gankiem o dwóch kolumnach i balustradzie tralkowej pozostała niezmieniona. Była to budowla parterowa, na rzucie prostokąta, dziewięcioosiowa, podpiwniczona. Powyżej ganku taras z balustradą tralkową. W elewacji frontowej, na osi znajdowała się obszerna weranda. Całość nakryta dwuspadowym dachem, pobitym gontem. We wnętrzu podłogi parkietowe, ściany obite tapetami; z wyposażenia ruchomego wymienić można meble, obrazy, piece kaflowe etc. Na terenie posiadłości stał budynek stajni i wozowni oraz spichlerz. Do dworu prowadziły aleje lipowa i kasztanowa.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 290-292.
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 202.