Dwór Szeliskich

W r. 1528 wieś nabył Seweryn Bober, w kon. w. XVI dobra w formie wiana trafiły do Firlejów h. Lewart, a następnie do Mniszchów z Wielkich Kończyc, Bogatków h. Pomian i Jabłonowskich h. Grzymała. W 2. poł. w. XVIII Komborię wyłączono z klucza majątkowego, po czym nabył ją Adam Urbański. W w. XIX właścicielami dóbr była rodzina Szeliskich h. Szeliga, którzy dzierżyli wieś do r. 1945. Dawny dwór rozbudowany przez Szeliskich w r. 1890, ostatecznie składał się z korpusu, skrzydła i kaplicy. Główny budynek parterowy na podmurówce, z częścią środkową podniesioną o jedną kondygnację, jedenastoosiowy z alkierzami na bokach. W partii środkowej występowały trzy spięte filary oraz kolumny toskańskie, a wzdłuż całego pocienia ulokowano tarasy otoczone balustradą tralkową. Górną kondygnację ujęto w pilastry narożnikowe oraz zwieńczono frontonem z oculusem. Elewacja ogrodowa siedmioosiowa bez alkierzy, z portykiem kolumnowym pośrodku, dźwigającym taras górny otoczony balustradą. Oś środkową zamykał analogiczny, trójkątny szczyt z oculusem. Niewielka przybudówka łączyła korpus ze skrzydłem (poprzedzono ją tarasem wspartym na kolumnach i arkadach). Elewacje gładkie, wyraźne gzymsy podokapowe, dach dwu-, trój- i czterospadowe z mansardami. Skrzydło dwukondygnacyjne, pięcioosiowe, narożniki boniowane, balkon zawieszony nad wejściem oraz oszklony ogród zimowy przy boku. W r. 1890 dostawiono ośmioboczną, dwukondygnacyjną kaplicę. Obecnie w dworze mieści się hotel i spa.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 350-356
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 4, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IV) s. 308
• Pigoń S., Z Komborni w świat, Warszawa 1983
• Gajewski B., Kombornia. Zarys dziejów wsi, oprac. Marek J., Krosno 1995