Dwór Świeżawskich

W 2. poł. w. XVIII dziedzictwo rodziny Świeżawskich h. Paprzyca, a od ok. r. 1800 własność Feliksa Obertyńskiego. Ok. r. 1857 majątek sprzedano niejakiemu Hulimce. W kon. w. XIX włości należały już do Stanisława i Stefanii Łomnickich, a w okresie międzywojennym nabyli je Karolina z Krasińskich i Roman Żurowski (założyli we wsi fabrykę samodziałów). Dwór wzniesiony prawdopodobnie w 2. poł. w. XVIII przez Świeżawskich, założony na planie prostokąta, parterowy, kryty wysokim, czterospadowym dachem gontowym. Na osi portyk kolumnowy nakrytym trójkątnym przyczółkiem. Po prawej prostopadłościenna oficyna połączona z dworem krótkim skrzydłem, po r. 1920 wzniesiono kolejną dobudówkę po lewej. Dookoła park krajobrazowy z kolistym gazonem od strony podjazdu. Budynek zniszczony przez Niemców w r. 1944.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 80-81
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 201