Dwór Suchodolskich

W poł. w. XVIII własność Michała Maurycego Suchodolskiego h. Janina. Ok. r. 1890 Dorohusk zakupił Edward Chrzanowski z Moroczyna, przeznaczając majątek dla swego syna Wincentego. W okresie międzywojennym dobra rozparcelowano. Pałac późnobarokowy, wzniesiony w II poł. w. XVIII przez Michała Maurycego Suchodolskiego, założony na planie długiego prostokąta, parterowy z trójbocznym ryzalitem na osi, podniesionym o jedną kondygnację (z wysokimi oknami w typie francuskim). W skrajnych bokach dwa ryzality zamknięte półkolistymi szczytami. Pałac nakryty wysokim, łamanym dwu- i czterospadowym gontowym dachem w typie polskim. Wewnątrz wielka sień oraz sala balowa w przeszklonej części (mieszczone w ryzalicie wychodzącym na ogród). Dookoła roztaczał się park angielski z kamiennymi rzeźbami świętych i kilkoma nagrobkami członków rodziny Suchodolskich. Założenie zniszczone na początku I wojny światowej, w okresie międzywojennym pałac zredukowano (w r. 1936 rozebrano zewnętrzne oficyny i lewe skrzydło). Obecnie część pomieszczeń zajmuje biblioteka oraz ośrodek kultury i sportu.

Bilbiografia

• Świstowski F., Dorohusk dawniej i dziś. Zarys dziejów, Chełm-Dorohusk 2003
• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 289-292.
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 355.
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 157-158
• Stefański J., Dorohusk. Studiom historyczno-ruralistyczne, Lublin 1990