Dwór Skrzyńskich

W pocz. w. XIX własność Skrzyńskich h. Zaremba, którzy dzierżyli włości do r. 1938. Ostatnią dziedziczką Bachórza do II wojny światowej była hr. Maria Borkowska. Dwór wzniesiony ok r. 1820 przez Wincentego Skrzyńskiego, założony na rzucie prostokąta, dwukondygnacyjny, z trzech stron otoczony podcieniami. Przy dłużnych elewacjach znalazły się pary kolumn oraz jedna dobudówka mieszcząca oranżerię. Z kolei w krótszej elewacji zwróconej w stronę bramy zastosowano trzy pary kolumn w wielkim porządku, dźwigających trójkątny fronton. Z tyłu budowli wyłaniało się krótkie, parterowe skrzydło. Okna kwadratowe, dach gładki, czterospadowy. Dwór zniszczony w czasie rabacji chłopskiej w r. 1846, później odbudowany, spalony w r. 1915, obecnie nie istnieje. Dookoła pałacu rozciągał się park krajobrazowy, natomiast między domem a drogą wytoczono strzyżony trawnik, gazon otoczony drzewami i alejkę wjazdową. W pobliżu dworu stały dwie oficyny wykorzystywane jako pokoje gościnne i administracyjne (jedna na rzucie kwadratu, druga prostokąta, kryte dachami czterospadowym).

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 297-299
• Chwalewik E., Archiwa, bibljoteki, gabinety, galerje, muzea i inne zbiory, t. 1, Warszawa-Kraków 1926 (https://polona.pl/item/5975951/28/) s. 7
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 77