Dwór Serwatowskich

Dawne starostwo niegrodowe, do poł. w. XVIII wieku należało do rodziny Szumlańskich, następnie majątkiem zarządzała Elżbieta z Potockich Rudzińska, wdowa po Mikołaju, która po traktacie granicznym z r. 1798 zrzekła się się praw do Bucniowa na rzecz Antoniego hr. Bielskiego. W r. 1840 wieś zakupił Wojciech Serwatowski, którą odziedziczył jego syn Teodor (nabył też sąsiedni Nastasów) i wnuk. Przy wznoszeniu nowego dworu przez Serwatowskich ok. r. 1850 wykorzystano dawne zabudowania zamku obronnego z czasów Gabriela Silnickiego (w. XVII). Dwie z trzech zachowanych baszt (jedna z nich posiadała głębokie piwnice i renesansowe obramienia okien) połączono długim, dwukondygnacyjnym skrzydłem nakrytym dachem dwuspadowym wspartym na wysokich, drewnianych filarach, tworzących tym samym podcienia na elewacji od strony podjazdu. Obie baszty nakryte czterospadowym dachem posiadały po bokach niewielkie przybudówki – przy prawej znajdował się podjazd paradny, a przy lewej gospodarczy. W r. 1915 dwór spalono. Parku w Bucniowie nie było, natomiast istniał jedynie niewielki ogród.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 23-24
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 433
• Czołowski A., Janusz B., Przeszłość i zabytki województwa tarnopolskiego, Tarnopol 1926 (http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=11323). s. 164
• Bauer J., Z przeszłości osiedli województwa tarnopolskiego, cz. 1, Tarnopol 1935 s. 1-16