Dwór Rulikowskich

Pod koniec w. XVIII Uhrynów znalazł się w ręku Wincentego Rulikowskiego h. Korab. Ok. r. 1880 jego spadkobiercy sprzedali majątek Eustachemu Ścibor-Rylskiemu (rodzina dzierżyła włości do r. 1939). W Uhrynowie istniały relikty niedużego zamku, wykorzystane przez Wincentego Rulikowskiego przy wznoszeniu dworu. Pierwotnie była to budowla na planie prostokąta, parterowa od frontu, dwukondygnacyjna z tyłu, ośmioosiowa. W osi fasady ryzalit z tarasem, nieco wyższy niż reszta bryły. Boczna elewacja zachodnia była urozmaicona niewielkim ryzalitem, natomiast do elewacji wschodniej dostawiono przybudówkę. Dwór był nakryty czterospadowym dachem. W r. 1910 rezydencję przebudowano. Zlikwidowano taras od frontu, dodając podobny, wsparty na arkadach w północno-zachodnim narożu dworu. Do wschodniej części dobudowano piętro, przearanżowano takzże podjazd. Przed rezydencją rozciągał się gazon, a w niewielkiej odległości sad ze zwierzyńcem. Dwór otaczał rozległy park, założony na dawnej skarpie opadającej ku Warężance. Założenie zniszczone podczas obu wojen światowych, niezachowane.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 255-256
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 759
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 294-295