Dwór Rulikowskich

W poł. w. XVIII własność Józefa Rulikowskiego, którego spadkobiercy dzierżyli majątek do r. 1872. W okresie międzywojennym dobra należały do Wincentego Chrzanowskiego. Dwór wzniesiony ok r. 1770 przez Ludwika Rulikowskiego, założony na planie prostokąta, parterowy, dziewięcioosiowy z portykiem kolumnowym na osi i dwoma charakterystycznymi alkierzami w narożach. Rezydencję nakrywał wysoki, łamany dach gontowy w typie polskim z lukarnami. Dookoła roztaczał się park w typie włoskim z alejami spacerowymi, altaną i kaplicą, po której zachowały się jedynie dwie barokowe figury św. Jana Nepomucena i św. Onufrego. Założenie spalono podczas I wojny światowej.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 368-370
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 675
• Rulikowski J., Urywek wspomnień (1731-1792), Warszawa 1862