Dwór Rudnickich

Od poł. w. XVII do pocz. w. XX dziedzictwo rodziny Rudnickich h. Lis, później dobra przeszły na Małachowskich, a w r. 1908 stały się posagiem Izabeli Czarkowskiej-Golejewskiej, zony ordynata na Wysucze. W okresie międzywojennym część majątku rozparcelowano. Dwór Rudnickich z przeł. w. XVII i XVIII, murowany z cegły i kamienia, przebudowany w dobie klasycyzmu. Budowla niemal w całości parterowa (piętrowa na osi), akcentowana dwoma jednoosiowymi ryzalitami. Fasadę i elewację ogrodową zdobiły portyki kolumnowe z balkonami. Dwór nakryto czterospadowym, łamanym dachem gontowym. Po obu stronach dziedzińca wjazdowego ustawiono oficyny, a dookoła rozciągał się niewielki ogród. Rezydencja zniszczona na początku I wojny światowej.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 576
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 477