Dwór Rakowskich

W r. 1778 własność Leszczyńskich, później Rakowskich h. Trzywdar, a ok. r. 1890 wykupiona przez Tadeusza Kicińskiego (jego syn Bogdan dzierżył włości do r. 1939). Pierwszy klasycystyczny dwór z ok. r. 1790 fundacji Floriana Rakowskiego, lecz już na pocz. w. XIX wzniesiono obszerniejszą rezydencję (wcześniejszą zamieniono na oficynę). Budowla na planie prostokąta, parterowa, jedenastoosiowa, połączona z dawnym dworem za pomocą oszklonej galerii. Trzy środkowe osie budynku poprzedzał portyk kolumnowy, zwieńczony trójkątnym frontonem. Do prawego, krótszego boku nowej rezydencji przylegał taras. Założenie mieszkalne otaczał 2-hektarowy park wraz z sadem i ogrodem. Naprzeciwko wejścia do nowej budowli stała monumentalna brama wjazdowa, a pomiędzy nią, a portykami dworów rozciągał się okrągły gazon. Zarówno zabudowania, jak i park uległy całkowitemu zniszczeniu w czasie II wojny światowej.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 203-208
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 226
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 275-276
• Niedźwiedź E. et. al., Dzieje miejscowości gminy Mircze - powiat hrubieszowski, Zamość 2008