Dwór

Dawniej dziedzictwo Lubomirskich i Czosnowskich, w w. XVIII dobra trafiły do Sarneckich h. Ślepowron i Meleniewskich, a w 1 poł. w. XIX majątek w charakterze wiana przeszedł na Mazarakich. Pierwotny dwór z przeł. w. XVIII i XIX, parterowy z portykiem kolumnowym na osi oraz piętrowymi skrzydłami. Rezydencja przebudowana w styli willi toskańskiej w latach 1886-1887 według projektu architekta Stanisława Boreckiego. Dom otrzymał plan zbliżony do kwadratu, dwie kondygnacje i mocno zróżnicowaną bryłę - każda elewacja była inna, akcentowana przez ryzality, loggie, balkony i tarasy. W fasadzie znalazła się wieloboczna wieżyczka kryta dachem z iglicą. Budowla oparta na suterenach z granitowych kamieni, przy tarasie kamienne schody i marmurowe rzeźby. W elewacji ogrodowej urządzono oszklony ogród zimowy. Dookoła rezydencji rozciągał się park krajobrazowy z palmiarnią i ananasarnią oraz ogrodem różanym, doglądany przez ogrodnika nazwiskiem Kurek. Do dworu przez masywną bramę złożoną z sześciu wysokich, murowanych filarów wiodła aleja. W pobliżu stał pawilon odźwiernego. Kompleks niezachowany.

Artyści i rzemieślnicy

• Borecki Stanisław (1855-1924), architekt
• Kurek, ogrodnik

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 289-291
• Urbański A., Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, Warszawa 1928 s. 68-70
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 9, Warszawa 1888 (dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IX) s. 496