Dwór

Należące do Radziwiłłów dobra były częścią ordynacji kleckiej, a w r. 1706 zostały jej głównym ośrodkiem. W r. 1874 Leon Radziwiłł przekazał ordynację klecką Antoniemu Fryderykowi ordynatowi nieświeskiemu, a dobra pozostały częścią ordynacji nieświeskiej do r. 1939. Józef Radziwiłł wzniósł w l. 1780–83 dwór wg proj. arch. Carla Spampaniego. Wnętrza dekorował Antoni Smuglewicz. Odbudowany po pożarze z r. 1909. Po pożarze dachu w r. 1990 niszczał; obecnie ruina. Drewniano-murowany, parterowy z podwyższoną częścią środkową, na planie prostokąta. Część środkową fasady podkreślono pseudoryzalitem artykułowanym pilastrami oraz poprzedzono portykiem wspartym na czterech kolumnach podtrzymujących belkowanie i trójkątny przyczółek z tarczą z Orłem Radzwiłłów. W części środkowej elewacji ogrodowej znajdował się ryzalit. Przy prawym krótszym boku dworu w półkolistej parterowej dobudówce zwieńczonej gzymsem i nakrytej dachem w kształcie spłaszczonego stożka mieścił się ogród zimowy. Pomieszczenia w układzie dwutraktowym z korytarzem między traktami w lewym skrzydle. Cenne elementy wyposażenia przewieziono do Nieświeża, a pozostałe skradziono w czasie I wojny światowej.

Artyści i rzemieślnicy

• Smuglewicz Antoni (1740-1810), malarz
• Spampani Carlo (ok. 1750-1785), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 322-324
• Федорук А. Т, Старинные усадьбы Минского края, Мінск 2000 s. 115-118