Dwór

Po rozbiorach Polski w r. 1795 majątek znalazł się w rękach niejakiego Turowicza h. Kolumna. Jedna z jego sióstr wniosła Przewały jako wiano w związek z Wojciechowskim (dobrami do II wojny światowej zarządzał ostatni dziedzic i syn powyższych, Tadeusz). Dawniej istniał tu niewielki zamek obronny otoczony fosami i wałami, przebudowany w okresie staropolskim na nowożytną rezydencję mieszkalną. Budynek spłonął w 1. poł. w. XIX, a ok r. 1850 dziedzic Turowicz wzniósł nowy obiekt założony na planie prostokąta, drewniany, parterowy, z dwoma gankami wejściowymi od strony podjazdu i werandą od południa. Na wyposażenie składały się meble w stylu biedermeier i pokaźna biblioteka. W pobliżu dworu znajdowała się klasycystyczna oficyna i budynek kuchni. Dookoła roztaczał się park krajobrazowy z gazonem, ogrodem różanym, alejkami spacerowymi i kanałami. Założenie spalone w r. 1943, niezachowane.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 334-335
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 9, Warszawa 1888 (dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IX) s. 181
• Rolnik 1867-1937, [Lwów 1938] (https://polona.pl/item/rolnik-1867-1937,MTUyMTE5OQ/3/#info:metadata) s. 114