Dwór Prozorów

W w. XVIII własność Czarlińskich i Rokickich, od ok r. 1810 dobra przeszły na Władysława Prozora. Sto lat później ostatnim dziedzicem wsi był Olgierd Gordziałkowski h. Leliwa. Projektantem dworu miał być ponoć Henryk Marconi. Powstała budowla jedenastoosiowa, parterowy, podniesiona na środku o dodatkowe piętro z pozornym ryzalitem i portykiem kolumnowym dźwigającym taras, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem. Tynki gładkie, okna bez obramień, z gzymsami naczółkowymi. Narożniki dworu boniowane, pod okapem biegł fryz tryglifowy. Elewacja ogrodowa na wysokiej podmurówce, na osi kolumnada z tarasem widokowym i schodami do ogrodu. Przy krótszych bokach skrzydła na planach kwadratów, kryte dachami namiotowymi. Rezydencja spłonęła na pocz. w. XIX, później nieodbudowana. Brama wjazdowa składała się z dwóch murowanych filarów z empirowymi wiankami, flankowanych przez stróżówki na planach koła, kryte kopułkami. Aleja wjazdowa prowadziła do kolistego gazonu wytyczonego przed dworem. Po jego obu stronach wznosiły się oficyny. Dalej rozciągał się park krajobrazowy ze stawem.

Artyści i rzemieślnicy

• Marconi Henryk (1792-1863), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 280-283
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 7, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VII) s. 690
• Urbański A., Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, Warszawa 1928 s. 108