Dwór Potockich

W 2. poł. w. XVII własność Michała Jelca, następnie dobra w rękach Koniecpolskich i Lubomirskich. W r. 1794 dobra zakupili Potoccy, którzy dzierżyli majątek do r. 1921. Do r. 1880 we wsi istniał dwór klasycystyczny z przeł. w. XVIII i XIX, położony nad brzegiem rzeki. Był to budynek parterowy w korpusie i piętrowy na skrzydłach. Część środkową podniesiono o dodatkowe piętro. Elewację ogrodową akcentowały trzy symetryczne ryzality, z portykiem kolumnowym na osi. Dach gładki, czterospadowy. Po pożarze dwór odbudowano jako parterowy, z tarasem w części ogrodowej, trójkątnymi szczytami w ryzalitach oraz attykami balustradowymi. Około r. 1908 zmieniono portyk w elewacji ogrodowej na krótszy i węższy, z kamiennymi schodami i pergolą, otoczony balustradą tralkową. Dwór ponownie spłonął w r. 1918. W pobliżu stała oficyna z gankami arkadowymi. Przed rezydencją wytyczono okrągły trawnik z klombami kwiatowymi. Park opadał w kierunku stawu.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 346-350
• Urbański A., Memento kresowe, Warszawa 1929 s. 76-78
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 515