Dwór

W 2. poł. w XVIII własność rodziny Czeczottów h. Ostoja, a od ślubu Elżbiety Czeczott i Romana Bochwica w r. 1880 do r. 1939 własność Bochwiców h. Radwan. W 2. poł. w XIX część środkową dworu przebudowano wg proj. arch. Łuby. W czasie II wojny światowej rozgrabiono wyposażenie budynku. Po II wojnie światowej w budynku mieściła się szkoła, do l. 80. w. XX biuro kołchozu, a od r. 2012 dwór jest własnością prywatną. Obecnie budynek wymaga remontu. Murowany, parterowy, w części centralnej piętrowy, na planie prostokąta, nakryty dachem czterospadowym. W środkowej części fasada poprzedzona dwukondygnacyjnym portykiem wspartym na filarach w wielkim porządku oraz umieszczonych między nimi kolumnach podtrzymujących belkowanie i trójkątny przyczółek. Centralną część budynku łączą ze skrzydłami spływy. Osie sąsiadujące z portykiem zaakcentowano pseudortzalitami, których naroża opinają pilastry podtrzymujące belkowanie. Wnętrze w układzie dwutraktowym w częściach bocznych z korytarzem między traktami. Wyposażenie stanowiły m.in stylowe meble, archiwum i portrety rodzinne.

Artyści i rzemieślnicy

• Łuba Teofil, budowniczy

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 314-316