Dwór

Dobra w XVI w. w rękach Ościków, następnie Hlebowiczów, zaś w XVIII w. Sawickich i Niezabytowskich. Od pocz. XIX do 1939 r. własność rodziny Tukałłów. Założenie dworskie kształtowane od k. XVIII w. przez Niezabytowskich. Regularny barokowy ogród założony w 1793 r., w 1 poł. XIX w. przekształcony w park krajobrazowy. Klasycystyczny dwór wzniesiony w 1830 r. W pocz. XX w. do bocznych elewacji dostawione niższe parterowe dobudówki, z których wschodnia przeznaczona na kaplicę. Dwór spalony przez Niemców w 1942, do dziś zachowane zarośnięte fundamenty i podstawy kolumn portyku. Dwór murowany, tynkowany, na planie wydłużonego prostokąta, na wysokich widnych suterenach, parterowy, z piętrową 3-osiową częścią środkową. Piętrowa część od frontu poprzedzona 4-kolumnowym portykiem w wielkim porządku, zwieńczonym trójkątnym frontonem. W tylnej kondygnacji zryzalitowana część środkowa oraz po dwie skrajne osie. Ryzality zwieńczone trójkątnymi naczółkami. Przy bocznych elewacjach niższe, prostokątne dobudówki, z których wsch. mieszcząca kaplicę, dłuższa, 2-osiowa, o wnętrzach urządzonych w stylu neogotyckim.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 262-6
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 256-8
• Федорук А. Т., Старинные усадьбы Минского края, Минск 2000 s. 128-134