Dwór Olędzkich

W 2. poł. w. XVIII dobra należące do rodziny Olędzkich h. Rawicz, po r. 1803 majątek przejął niejaki Saryusz-Bielski. W r. 1877 włości na licytacji zakupił Kazimierz Florian Fudakowski, a ostatnim dziedzicem Uhra był jego syn Bronisław (zm. 1938), który po r. 1918 sprzedał dobra (niedługo później je rozparcelowano). Dwór klasycystyczny, wzniesiony w 2. poł. w. XVIII przez Olędzkich, założony na planie wydłużonego prostokąta, parterowy, kryty wysokim dachem naczółkowym z podbiciem gontowym. Na osi elewacji frontowej portyk kolumnowy zwieńczony trójkątnym przyczółkiem, a od strony ogrodu pośrodku pseudoryzalit mieszczący okrągłą salę balową z kamiennym tarasem widokowym. W pobliżu dworu parterowa oficyna mieszcząca kuchnię, mleczarnię i pralnię. Dookoła roztaczał się park krajobrazowy z gazonem, sadzawkami, oranżerią i alejkami spacerowymi. Dwór spalony przez Kozaków w r. 1914.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 382-385
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 752
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 293-294