Dwór obronny

W kon. XVI w. w składzie dóbr Surwiliszki, należących do Wojciecha Szorca, który w pocz. XVII w. wzniósł tu murowany dwór obronny. Po śmierci Szorca dwór z folwarkiem Norwiliszki ofiarowany przez Dorotę z Zenowiczów Szorc wileńskim franciszkanom. W 1622 w przystosowanym do potrzeb zakonników budynku założony klasztor, obok wzniesiony drewniany kościół. W 1832 klasztor i kościół zamknięte przez władze carskie, w klasztorze umieszczony sztab pułku artylerii. Przy klasztorze w 1834 r. wzniesiony budynek koszar. W 1904 r. klasztor z koszarami przeznaczony na szkołę dla dziewcząt, działającą tu do 1915 r. W dwudziestoleciu międzywojennym w klasztorze urządzona plebania nowo powstałego kościoła. Po II wojnie światowej budynek dawnego klasztoru nieużytkowany. W 2002-8 r. gruntownie wyremontowany, częściowo przebudowany. Obecnie mieści hotel i restaurację. Dwór usytuowany na szczycie wzgórza, murowany, pierwotnie na planie czworoboku z niewielkim dziedzińcem wewnętrznym, z dworem w części zachodniej i basztą obronną od pn.-wsch. Obecnie zachowana część zachodnia, od strony dawnego dziedzińca parterowa, od zach. piętrowa, z parą sześciobocznych dwukondygnacyjnych narożnych wież. Wieże w czasie ostatniej restauracji połączone trzema arkadami, nad którymi taras. Zachowane zarysy murów obwodowych.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 146-8
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 6, Warszawa 1885 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VI) s. 921