Dwór

Mitruny na przeł. XVIII i XIX w. należały do Koryznów h. własnego, następnie majątek odkupił chorąży Józef Sawicki h. Lubicz. Po jego śmierci dobra odziedziczył syn Napoleon Józef Sawicki, żonaty z Walerią Grużewską h. Lubicz, w rękach rodziny dobra znajdowały się do okresu międzywojennego, a ostatnim właścicielem był Wacław Sawicki. W poł. XIX w. istniał drewniany dwór, zastąpiony później przez murowany, być może proj. Napoleona Józefa Sawickiego. Wzniesiony na wysokiej podmurówce, dziewięcioosiowy, w części środkowej piętrowy, w skrzydłach bocznych parterowy, nakryty dachem czterospadowym. Część środkową trójosiową poprzedzał arkadowy portyk, dźwigający taras zwieńczony trójkątnym szczytem wspartym na sześciu filarach (zdwojonych w narożach). W części okna okna i otwory drzwiowe o wykroju półkolistym; zaś w częściach bocznych zamknięte ostrołukowo. Elewacje boczne pięcioosiowe, z dwoma ślepymi oknami. Elewacja ogrodowa poprzedzona tarasem. Wnętrze o układzie dwutraktowym. Wyposażenie wnętrza przepadło w l. 1914-20. Dwór otaczał rozległy park, o metryce starszej niż sama budowla.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 92-94.
• Gieysztor J., Pamiętniki, t. 1, Wilno 1913 s. 415.