Dwór Mineyków

Dubniki początkowo w składzie dóbr z ośrodkiem w Wornianach, należących do Abramowiczów. Oddzielny majątek od pocz. XVIII w., wówczas własność kolejno Kociełłów, Brzostowskich i Dowgiałłów. W 1808 r. zakupiony przez Tomasza Mineyko; w rękach rodziny do 1939 r. Zachowany do dziś dwór wzniesiony na miejscu starego XVII-wiecznego w 1878 r. przez ówczesnego właściciela Dubnik Bronisława Mineyko, wg proj. petersburskiego inż. Henryka Wojnickiego. W czasie I wojny światowej dwór zdewastowany. Po II wojnie światowej budynek odnowiony i gruntownie przebudowany z przeznaczeniem na dom opieki: zniesiona wieża, górna drewniana kondygnacja zastąpiona murowaną. Przy dworze zachowany murowany spichrz i resztka parku. Pierwotnie dwór o złożonej bryle i nieregularnym planie, o dolnej kondygnacji murowanej, górnej drewnianej. Korpus główny na planie zbliżonym do prostokąta, przy nim kilka parterowych skrzydeł różnej wielkości. Wejście usytuowane w krótszej, pn.-zach. elewacji, poprzedzone portykiem o masywnych filarach połączonych arkadowymi łukami. Nad elewacja dominująca czworoboczna trójkondygnacyjna wieża. Elewacja płd.-zach. o dwóch ryzalitach: trójściennym, nakrytym dachem namiotowym i płytkim, trójosiowym, zwieńczonym tralkową balustradą.

Artyści i rzemieślnicy

• Wojnicki Henryk (1832-1915), inżynier

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 80-82
• Збор помнiкаў гiсторыi i культуры Беларусі. Гродзенская вобласць, Мінск 1986 s. 90
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 293-4
• https://orda.of.by/.add/gallery.php?dubniki/hoz [dostęp: 5.03.2021]