Dwór

W kon. w. XV własność Humnickich h. Gozdawa, którzy dzierżyli dobra do kon. w. XVII. W kolejnym stuleciu wieś należała do Marianny Dunin-Wąsowiczówny, która w r. 1764 wniosła majątek w związek małżeński z Józefem Czekanowskim. Następnie włości były w rękach Wisłockich h. Sas, Kozłowskich h. Jastrzębiec i Kraińskich. W r. 1862 Malawę zakupił Józef Jaworowski h. Sas, który testamentem przekazał dobra Apolonii Justynie Prus-Głowackiej. Ostatnimi dziedzicami wsi był jej zięć Stefan Janiszewski h. Ostoja. Dwór wzniesiony w w. XVII, ulokowany na wzniesieniu, założony na planie prostokąta, parterowy, pięcioosiowy. Na osi fasady facjatka z balkonem, otoczona drewnianą balustradą. Elewacje gładkie, dzielone lizenami, okna prostokątne, dach gontowy łamany. Budowla podpiwniczona z ciągiem korytarzy sklepionych beczkowo. Dookoła dworu rozciągał się park krajobrazowy z licznymi altanami i aleją topolową, przy której stała oficyna z r. 1822. Dalej znajdował się spichlerz (lamus) z r. 1635. Kompleks zniszczony podczas II wojny światowej.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 153-158