Dwór Łopacińskich

Od końca XVI w. dwór w składzie dóbr Sapiehów, po 1701 r. własność rodziny Massalskich, od 1742 do czasów II wojny światowej własność Łopacińskich. Dwór wzniesiony ok. poł. XVIII w. przez Błażeja Łopacińskiego. Wyposażenie dworu (meble, kolekcja portretów, biblioteka i archiwum) zniszczone podczas I wojny światowej. Dwór spalony przez Rosjan w 1943 r. Niezachowane także budynki gospodarskie. Dwór położony w zachodniej części dawnego miasteczka, na niewielkim wzgórzu. Murowany, tynkowany, założony na planie wydłużonego prostokąta, parterowy, wysoko podpiwniczony, nakryty dachem czterospadowym łamanym. Elewacja frontowa trzynastoosiowa, artykułowana szerokimi pilastrami, z trójkątnym naczółkiem nad pięcioma środkowymi osiami. W naczółku panoplia i kartusz z herbami Łopacińskich i Prozorów. Elewacja ogrodowa gładka. Przy prawej bocznej elewacji niewielka dobudówka na planie prostokąta. Wnętrze dwutraktowe. Od strony podjazdu przestronna sień, wzdłuż całej lewej elewacji bocznej sala balowa.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 44-46
• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 157-159