Dwór Komorowskich

Na pocz. w. XIX własność Erazma Komorowskiego h. Ciołek, którego wnuk sprzedał włości Tomisławowi Jordan-Rozwadowskiemu. Później majątek znowu w rękach Komorowskich, lecz już od ok r. 1900 Łuczyce zakupił Zbigniew hr. Lanckoroński, który spieniężył dobra Józefowi Myszkowskiemu h. Jastrzębiec (rodzina dzierżyła włości do II wojny światowej). Dwór wzniesiony przez Erazma Komorowskiego na pocz. w. XIX jako budowla klasycystyczna, murowana, założona na rzucie prostokąta, jedenastoosiowa, parterowa (podwyższoną na osi o półpiętro). Elewacja frontowa i ogrodowa były niemal identyczne, z niewielkimi ryzalitami pośrodku zamkniętymi krótkimi portykami, zwieńczone trójkątnymi przyczółkami. Osie skraje krótko wysunięto przed lico, a całość nakrywał czterospadowy dach gontowy. Na osi głównej dworu znajdowała się brama wjazdowa, a dookoła roztaczał się park angielski z jeziorkiem i sztuczną wyspą. Rezydencję spalono w r. 1914, później częściowo odbudowano, zniszczono ponownie w trakcie II wojny światowej.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 102-106