Dwór

Dawniej dziedzictwo rodziny Kisielów, Daszkowskich (Daszków), Niemiryczów h. Klamry, Zborowskich i Czarneckich h. Prus III. W r. 1814 dobra zakupił Jan Józef Chaudoir z Warszawy, którego spadkobiercy dzierżyli majątek do przeł. w. XIX i XX. Ostatnim właścicielem wsi był bogaty chłop Mikołaj Tereszczenko. Pałac późnobarokowy wzniesiony najpewniej przez Czarneckich w kon. w. XVIII. Budowla parterowa z wysokim przyziemiem, w partii ogrodowej dwukondygnacyjna, dziewięcio- lub jedenastoosiowa. W fasadzie na środku ryzalit z dodatkowym piętrem, poprzedzony tarasem z balustradą i oknami francuskimi, zwieńczony trójkątnym szczytem. W elewacji ogrodowej dominantę stanowił trójścienny ryzalit z narożnikami ujętymi w pilastry. Na parterze ulokowano taras z oknami francuskimi i balustradą. Odcinki boczne wyposażono w prostokątne okna z naczółkami. Dach dwuspadowy, nad ryzalitem zbliżony do spłaszczonej kopuły. Brama prowadząca na dziedziniec składała się z sześciu kolumn toskańskich połączonych wspólnym belkowaniem. Dalej do muru przylegały cylindryczne baszty ze strzelnicami. Dookoła rozciągał się park krajobrazowy. Rezydencja niezachowana.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 208-212
• Chwalewik E., Archiwa, bibljoteki, gabinety, galerje, muzea i inne zbiory, t. 1, Warszawa-Kraków 1926 (https://polona.pl/item/5975951/28/) s. 129
• Urbański A., Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, Warszawa 1929 s. 86-87
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 15, cz. 1, Warszawa 1900 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XV_cz.1) s. 620