Dwór

W w. XVII właścicielami wsi byli Kraińscy h. Jelita, którzy dzierżyli włości do poł. w. XIX. Następnie Hermanowice przeszły na Jarnutowskich h. Prus III, a dalej na Rakowskich ze Starej Wsi. Ostatnią dziedziczką wsi była Maria Lubomirska z Miżyńca. Dwór wzniesiony w r. 1807 w miejscu poprzedniego spalonego w r. 1770. Budowla parterowa na rzucie prostokąta o wysokich suterenach. Na środku jedenastoosiowej fasady występował pozorny ryzalit z elementami rustyki, zamknięty frontonem z oculusem. Osie skrajne fasady szerokie, rozdzielone pilastrami. Rustyka pokrywała również sutereny. Dwór nakrywał dach gontowy czterospadowy z lukarnami. W pobliżu rezydencji stały budynek gospodarczy i oficyna. Dalej ciągnął się trawnik oraz gazon z klombem kwiatowym. Do ogrodu prowadziła brama, a otaczał go murek. Kompleks zniszczony w r. 1915.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 45-47
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 3, Warszawa 1882 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_III) s. 62