Dwór

W XIX w. dobra, nazywane wówczas Halinem, w rękach rodziny Pac-Pomorskich, w 1865 r. wniesione w wianie Ottonowi Węcławowiczowi. Własność Węcławowiczów do II wojny światowej. Dwór wraz z zabudowaniami gospodarczymi wzniesiony na przełomie XIX i XX w. Usytuowany na niewielkim wzniesieniu, murowany z czerwonej cegły, na planie prostokąta, parterowy, z niewielkimi prostokątnymi aneksami przy krótszych elewacjach. Od północy wysokie przyziemie ze sklepionymi suterenami tworzące dodatkową kondygnację obłożoną ciosami kamienia polnego. Fasada z parą skrajnych dwuosiowych ryzalitów i z centralną częścią trójosiową, piętrową, poprzedzoną niższym jednoosiowym gankiem zwieńczonym trójkątnym szczytem. Między ryzalitami a gankiem kryte galeryjki. Elewacja ogrodowa z trójosiowym ryzalitem poprzedzonym arkadowym portykiem, nad którym balkon. Elewacje zdobione boniowanymi narożnymi pilastrami, zwieńczone gładkim belkowaniem, attykowe ścianki nad ryzalitami dekorowane pasami fryzu z motywem kół. Dach czterospadowy.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 295-6
• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 452-3