Dwór Dembińskich

W w. XVI własność Stadnickich, później dobra należały do Pileckich, Derszniaków i Krasickich. Ostatnimi dziedzicami wsi od pocz. w. XIX do r. 1945 byli Dembińskich i Mycielscy. Na przeł. w. XVIII i XIX w Nienadowej istniał dwór drewniany z portykiem kolumnowym, otoczony fosą z dziedzińcem wytyczonym przed fasadą. Na pocz. w. XIX Dembińscy wznieśli nowy, klasycystyczny dworek, murowany, dziewięcioosiowy, założony na planie prostokąta, akcentowany portykiem kolumnowym na osi fasady (zwieńczonym trójkątnym frontonem). Dachy czterospadowe, w pasie belkowania fryz z tryglifami i meandrami. Wewnątrz dworu m.in. salon "wielki", sala bilardowa, meble w stylu Ludwika XVI, porcelana czy portrety rodzinne. przy bramie wjazdowej klasycystyczny pawilon na rzucie kwadratu, kryty płaskim dachem schowanym za ściankami attykowymi. Na terenie kompleksu znajdowała się też oficyna z w. XVIII, złożona z dwóch skrzydeł krytych trójspadowymi dachami. Park rozciągał się za fosą, wzdłuż alei wjazdowej. Malowniczości dodawały dróżki spacerowe, mostki oraz stawy. Dwór obecnie w restauracji.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 385-390
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 7, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VII) s. 101