Dwór Chrapowickich

Od około r. 1630 do traktatu ryskiego z r. 1921 wieś pozostawała w rękach rodziny Chrapowickich. Dwór wzniesiony około r. 1820 przez Eustachego Chrapowickiego miał nieregularny plan, rzekomo zbliżony do inicjałów fundatora. Zbudowano go z drewna na wysokich suterenach jako dwukondygnacyjny, z jedenastoosiową fasadą poprzedzoną dawniej zjazdem. na początku w. XX dodano portyk z balkonem wspartym na filarach, lecz z czasem zamieniono go na arkadkowy ganek ze schodami z obu stron. W elewacji ogrodowej na osiach skrajnych zastosowano krótkie skrzydła oraz trójścienny ryzalit środkowy, galerią obiegającą całą środkową część partii ogrodowej. Dwór nakrywał wysoki, łamany dach czterospadowy z mansardami i lukarnami oraz gontami na skrzydłach. Dookoła rezydencji rozciągał się park w stylu polskim i francuskim, z trawnikiem, gazonem i aleją wjazdową. Obok stała oficyna i oranżeria. Założenie spalono w r. 1918.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 242-244