Dwór Chomińskich

Pierwotnie dobra połączone z majątkiem Bakszty. Od 1679 r. do wybuchu II wojny światowej własność rodziny Chomińskich. Drewniany barokowy dwór nad rzeką Starczą wzniesiony 1 poł. XVIII w. przez Ludwika Jakuba Chomińskiego lub jego syna Konstantego. W pocz. XIX w. na osi korpusu dostawiony wąski drewniany portyk, w 1881 r. przy lewej ścianie szczytowej wybudowany drewniany taras z balustradą tralkową, w 1893 r. do głównego korpusu dostawione dwa prostopadłe murowane skrzydła boczne (proj. T. Rostworowski). Po 1945 r. we dworze urządzona m.in. biblioteka, szkoła i klub. W k. l. 80. XX w. korpus główny zburzony. Do dziś zachowane ruiny skrzydeł bocznych. Budynek założony na planie podkowy, parterowy z użytkowym poddaszem, kryty dachami mansardowymi, złożony z drewnianego 11-osiowego korpusu głównego oraz dwóch krótkich murowanych skrzydeł bocznych, tworzących wraz z korpusem dziedziniec otwarty na ogród. Elewacje nietynkowane, w korpusie głównym gładkie, w bocznych rozczłonkowane pionowymi pasami boni. Na osi korpusu głównego portyk obejmujący dwie kondygnacje, zwieńczony trójkątnym szczytem.

Artyści i rzemieślnicy

• Rostworowski Tadeusz (1862-1928), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 254-7
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 211-13
• Федорук А. Т, Старинные усадьбы Минского края, Мінск 2000 s. 51-9