Dwór

Blinstrubiszki (pierwotna nazywa Widukle-Poolsie) w XVII w. należały do rodziny Blinstrubów. Na przełomie XVII i XVIII w. Krzysztof Blinstrub wystawił w miejscowości zbór kalwiński, który spalił się ok. 1750. W 1. poł. XVIII w. dobra przeszły w ręce rodziny Uwojnów (przez wiano). W 2. poł. XVIII w. ostatni męski potomek Ujmów, umierając pozostawił majątek swoim dwóm nieletnim córkom. W późniejszym czasie jedna z nich wyszła za mąż za Kazimierza Burba z Poszuszwia, doczekali się czworga dzieci. Majętność przypadła Kazimierze Burbiance, zamężnej za Cyprianem Janczewskim, a następnie dobra odziedziczył ich syn Kazimierz żonaty z Heleną Oskierczanką. Po jego śmierci w r. 1935 właścicielm został jego syn Kazimierz junior, żonaty również z imienniczką matki - Heleną Oskierczanką. Właścicielami majętności pozostawali do r. 1939. Dwór wzniesiony w l. 1730-40 (rozpoczęty przez ostatniego Blinstruba, a ukończony przez Uwojnów), drewniany, parterowy, na planie prostokąta, na podmurówce, dziewięcioosiowy. Elewacje frontowa i ogrodowa poprzedzone centralnie usytuowanymi piętrowymi ryzalitami; od podjazdu dodatkowo przylegał kolumnowy ganek, nakryty daszkiem. Dwór nakryty wysokim czterospadowym dachem, pobitym gontem. Ściany oszalowane poziomo, malowane na kolor seledynowy. W 4. ćw. XIX w. Kazimierz Janczewski dobudował do lewego skrzydła dodatkowe cztery pokoje, wtedy również przebudowano wnętrze, powiększono pokoje. Wnętrze początkowo było urządzone skromnie, dopiero w l. 1845-50 zyskało bogatszy wystrój (m.in. położono wzorzyste posadzki, ozdobne kaflowe piece), ponadto na wyposażeniu znajdowały się stylowe meble. Obok dworu, po jego lewej stronie, była usytuowana parterowa, dziewięcioosiowa oficyna, w części środkowej piętrowa, od tyłu dwukondygnacyjna ze względu na spadek terenu, wzniesiona w l. 1853-60. Do zabudowań gospodarczych należały także lamus, stajnia i wozownia pochodzące z przełomu XVIII i XIX w. Od strony podjazdu rozciągał się gazon, a całość założenia otoczona starodrzewiem.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 197-200.