Dawny kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii i klasztor OO. Bernardynów

Bernardyni w Samborze pojawili się w r. 1460 dzięki Janowi Odrowążowi. W r. 1471 z fundacji Andrzeja Odrowąża wybudowano klasztor. Początkowo należał do prowincji polskiej, a od r. 1637 do ruskiej. Klasztor skasowano w r. 1785, a budynki przeznaczono na koszary. Murowany zespół kościoła i klasztoru ukończono w r. 1476. Budowę prowadził br. Jan Kwaśny. Kościół konsekrowano w r. 1478. W r. 1498 klasztor został spalony w czasie najazdu tatarskiego. Kościół i klasztor odnowiono w r. 1578 z fundacji Jerzego Mniszcha, który przez wiele lat był dobrodziejem świątyni. Klasztor przebudowano gruntownie w r. 1757. W kościele znajdowały się trzy cudowne obrazy: Matki Boskiej, św. Antoniego i Matki Boskiej Bolesnej. Ołtarz św. Rodziny z l. 1615-30, sprzedany w r. 1774 do kościoła w Łanowicach (przechowywany na zamku w Olesku). Ok. r. 1811 klasztor przekształcono na potrzeby sądu, w prezbiterium kościoła urządzono kaplicę więzienną. W r. 1905 rozpoczęto rozbiórkę zespołu, a w ich miejscu wzniesiono zachowane do dziś budynki sądu i więzienia.

Artyści i rzemieślnicy

• Kwaśny Jan OFM, budowniczy

Bilbiografia

• Szlezynger P., Dawny kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii i klasztor OO. Bernardynów w Samborze, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 5, Kraków 1997 175-186.