Czarna Kamienica (Rynek nr 4)

Jedna z najbardziej znanych zabytków Lwowa stoi na miejscu wcześniejszych domów, niszczonych i odbudowywanych po pożarach w r. 1511, 1527 i 1571. W l. 1585-88 posesję kupił Tomasz Alberti, poborca cła z ziem ruskich, który w l. 1588-89 wzniósł obecny dom do wysokości I piętra. W l. 1596-1645 kamienica należała do Lorencowiczów, którzy nadbudowali drugie piętro, a następnie do Anczewskich. W l. 1760-1910 własność Nikorowiczów, następnie E. K. Roińskiego, w r. 1926 zakupiona przez gminę na potrzeby Muzeum Historycznego Miasta Lwowa. Restaurowana w l. 1675-77 (z tego czasu obecna fasada), 1883-85 i 1926-29. Obecnie oddział Lwowskiego Muzeum Historycznego. Kamienica na wąskiej, prostokątnej działce, składa się z pierwotnie dwu-, a od r. 1885 trzypiętrowego, dwutraktowego gmachu frontowego oraz oficyny. Pokryta rustyką, trójosiowa fasada, podzielona gzymsami i opięta pilastrami, zwieńczona jest attyką z wolut i postumentów. We wnętrzach na I piętrze zachowały się bogato rzeźbione portale i gezesy okienne.

Bilbiografia

• Charewiczowa Ł., Czarna Kamienica i jej mieszkańcy, Lwów 1935
• Mańkowski T., Dawny Lwów jego sztuka i kultura artystyczna, Londyn 1974 s. 117-118
• Miłobędzki A., Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980 s. 319-320
• Аpхітектура Львова. Час і стилі XIII-XXI cт., red. Ю.O. Бірюльов, Львiв 2008 s. 109-110