Cmentarz Kalwaryjski rzymsko-katolicki

Założony w końcu w. XVIII, w zachodniej części miasta, przy dawnym trakcie do Rakowa, obecnie między ulicami Wereszczagina, Odojewskiego, Prytyckiego i Beruta. W r. 1945 cmentarz znacznie powiększony, w 1967 zamknięty dla pochówków. Najstarsza, północno-wschodnia część cmentarza na niewielkim płaskim wzniesieniu, rozłożona wokół kościoła, do którego prowadząca od najstarszej bramy cmentarnej, na osi wschód-zachód, Główna Aleja (d. Aleja Kościelna), wytyczona po 1945. Równoległa do niej Aleja Centralna, biegnąca od nowej bramy do ul. Beruta, oraz dwie aleje na osi północ-południe,tj. Wschodnia i Zachodnia, wytyczone również po 1945. Pochówki w części starszej w układzie nieregularnym, zgromadzone w 21 najstarszych kwaterach (I-XVIII, XXI-XXII, VIIA) i 4 nowszych, utworzonych w w. XIX (XA, XIA, XXIA, XXIIA). Najstarsze nagrobki z ostatnich lat 1 ćw. w. XIX. Inskrypcje na nagrobkach do I wojny światowej w większości w jęz. polskim, po r. 1920 w jęz. rosyjskim.

Bilbiografia

• Rzymsko-katolicki Cmentarz Kalwaryjski w Mińsku na Białorusi, oprac. Czerniawska T., Jaroszewicza A., Warszawa 1996