Cerkiew św. Onufrego i monaster bazylianów

Założony wg tradycji w w. XIII, monaster św. Onufrego pojawia się w źródłach w l. 1460 i 1463. W l. 1589-1762 podlegał lwowskiej Stauropigii, od 1708 unicki, od r. 1767 (z przerwą w l. 1946-89) należy do bazylianów. Położony przy ul. Żółkiewskiej (ob. Chmielnickiego) kompleks składa się z cerkwi i klasztoru. Prostokątną, zamkniętą trójbocznie cerkiew wzniesiono ok. r. 1550 z fundacji Konstantego Ostrogskiego wraz z przyległą od pd. mniejszą kaplicą św. Trójcy. Obie budowle połączono w r. 1776. Rozbudowana w r. 1902 wg projektu Edgara Kovátsa cerkiew jest trójnawowa, z dłuższą nawą gł, do której w części wsch. dostawione są zakrystie. Nawa gł. nakryta jest sklepieniem krzyżowym i kolebkowym, nawy boczne sklepieniami krzyżowymi oraz kopułami. Obecny wygląd piętrowego monasteru, mającego rzut wydłużonego prostokąta, oraz przyległej doń od pn. czworobocznej, czterokondygnacyjnej dzwonnicy bramnej jest wynikiem gruntownej przebudowy dokonanej przez Franciszka Treszera mł. w l. 1815-20.

Artyści i rzemieślnicy

• Kovats Edgar (1849-1912), architekt
• Treszer Franciszek mł., budowniczy

Bilbiografia

• Вуйцик В., Монастир святого Онуфрія у Львові, [w:] B. Bуйцик, Bибрані праці. До 70-річчя дня народження, Львiв 2004 (=„Вісник інституту «Укрзахідпроектреставрація», 14), s. 48-59
• Аpхітектура Львова. Час і стилі XIII-XXI cт., red. Ю.O. Бірюльов, Львiв 2008 s. 54